Klink schoffeert de Regio rond het EPD, slalomt om de waarheid heen

Wat wil Klink

Kort terug in de geschiedenis van het EPD. Bij het voortgaan van de tijd kwamen er inhoudelijke issues als (zware) discussiepunten bij : die hadden en hebben met name te maken met patiëntenrechten, en de zeggenschap(smate) van de patiënt. Die discussie liep en loopt uiteen van een “hulpverlenersdossier” (wat het EPD nog steeds is) tot een “patiëntendossier” met diens eigendom. Verder bleek het draagvlak onder de dominante landelijke, en dwingende, aanpak weg te zakken. Hiertoe omarmde Klink, in woorden, het LHV initiatief om tot een regionale aanpak/uitgangspunt te komen. Feitelijk bleef Klink daarna die aanpak steeds afwijzen, en hij ging daar ver in de door de beveiliging in de Regio’s bijna belachelijk te maken. Geen echt kosjere discussievorm voor een minister, die ook draagvlak in de Regio, en bij iedereen, moet creëren.  Wat Klink wil wisten we al, en nu weten we het helemaal : Klink wil alleen een landelijk EPD, hooguit met regionale varianten en keuzes. Hij gaat daar zo ver in, dat als zijn (want dat is het inmiddels) landelijk EPD er niet komt, hij het regionale zal verbieden. Zegt hij, zojuist, op 5 juli,  in de Eerste Kamer.

Risico-zwangeren en E-Health, Zorg 2.0

Al langere tijd zou blijken dat de baby-sterfte in Nederland hoger is dan elders. Voor het doel van dit Blog laat ik even in het midden of al die cijfers wel vergelijkbaar zijn (tussen landen) en het feit dat in landen verschillend tegen leven en mortaliteit wordt aangekeken.

In mijn archief zit een brief van Dijkshoorn, CEO van Achmea.  Al lange tijd lagen stukken voor de verbetering, tegen veel lagere kosten, van de organisatie rond risico-zwangeren bij zijn account- en productmanagers.  Maar die “wilden niet”, “te druk”, aandacht voor kraamzorg(vermindering) en het NIH-syndroom: Not Invented Here. Het lag daarom ook bij Van Montfort, toen de bedoelde aanjager van nieuw kijken naar de Zorg.  Tot mijn blijde verrassing kreeg ik binnen 14 dagen antwoord van Dijkshoorn zelf : hij had de casus goed uitgezocht, verontschuldigde zich voor de aanpak binnen Achmea, en verordonneerde dat het gewoon moest worden uitgevoerd/ingevoerd.  Ik kwam echter terecht bij, wederom, dezelfde account- en productmanagers. Een bedoelde bijeenkomst is er nooit gekomen. En het laatste argument van de (vrouwelijke) accountmanager was :  het is er al (dat is niet zo : er zijn trials geweest, vele, maar het is nooit doorgezet) én “ik heb zelf ook kinderen gekregen, dus het lijkt mij niet nodig”. I’ll rest my case, besloot ik toen maar, en overigens ligt het nog bij vele andere zorgverzekeraars.