EPD : Vergeldingsdrang & Business as Usual

Het debat : de Minister

Dat de steun van de Eerste Kamer moeizaam verkregen zou worden was bekend. Dat er ook nog ruimte zat, door het inmiddels wel vaststaande regiomodel tóch nog te combineren met bijvoorbeeld het LSP (of een deel ervan), was ook bekend. Dat bleek ook uit de bijdragen van de woordvoerders (standaarden, normen, beveiliging). Maar het was de Minister zélf, of om Dupuis te citeren “met name haar ambtenaren”, die de heleboel definitief om zeep bracht. In die zin zijn de koppen in de media fout. Schippers speelde op macht en verloor door haar eigen aanpak; dat deed ze zelfs zó sterk, dat alleen de focus daar op lag, en ze een groot deel van haar antwoord (geschreven voor haar liggend) niet eens meer uitsprak. “Laat maar”, was de houding. “Graag of helemaal niet”.

Het EPD, De Brief, De Ziel, De Schuld en De Politiek

De ziel

De Brief van De Minister, Schippers, van VWS, was er meer één van haar ambtenaren dan van haarzelf.  In het vorige Blog beschreef ik al de getallenbrij en het wijzen van de ambtenarij op de sector. De wat al te uitvoerige uitleg over de totstandkoming van het EPD, alsof de lezers er voor het eerst van hoorden, was een opsomming om te laten zien, dat de zorg sector(en) het zelf allemaal heeft gewild. Daar zat enig ambtelijke venijn in.

Aansluitingen of gebruikers?

Veel handelingen

Ooit belde ik voor een klant, die na zes weken nog steeds geen kentekenbewijs had, de RDW, “Veendam” in de volksmond. “Veendam” had een gele briefjes cultuur. Veel rondslingerende gegevens, nergens informatie en geen probleemeigenaren. Aan het einde van een uitzonderlijk lang gesprek met wat toen nog gewoon een “medewerker” heette, zei deze medewerker “U moest eens weten hoeveel handelingen wij hier per dag moeten doen!”. Mijn resolute antwoord was “dan zullen Uw bedrijfsprocessen daar vast wel op ingericht zijn!”.

Het EPD afgelegd

De Eerste Kamer, het spel en de knikkers

Eigenlijk wisten we het al, dat het terminaal was. Maar er was nog de ontkenningfase. Dupuis (VVD) had het al aangekondigd. Het zou moeilijk worden, heel moeilijk.

De toonzetting, zeker van de bepalende Dupuis (het gaat over háár Minister), was hard, zelfs keihard. Dupuis fileerde niet alleen de aanpak van het (L-) EPD, maar fileerde en passant ook de belangenorganisaties, die van alles riepen, maar goed geanalyseerd dan ook niet op het EPD terecht zouden komen. De NPCF werd wat smalend vermeld.

In de vroege ochtend tekende zich de echte richting al af. Als hier eerder geschetst, is de Eerste Kamer het instrument, dat ook voor de minister, er een einde aan moet maken. Zo gaat dat in de politiek : afstemmen, overleg, lobby, een-tweetjes. (2-tjes, niet dat van twitter…). Waar de KNMG met een wat abstracte brief niet tegen, maar zeker niet voor het EPD was, en de KNMG “mede namens” de LHV sprak,  verscheen plots op de dinsdagochtend alsnog een LHV standpunt  : geen landelijk EPD.

EPD in de terminale fase : de aansprekers

De aansprekers

De NRC functioneerde als aanspreker : “de Eerste Kamer zal de EPD wet niet laten passeren”.  De al eerdere “key” players in het debat, waaronder Eerste Kamerlid Dupuis (VVD) stellen in niet mis te verstane bewoordingen, dat er wel heel veel moet gebeuren wil de EPD wet er nog komen.

De korte historie in de Eerste Kamer

De hele geschiedenis van het EPD is elders, onder meer in het NRC te vinden. In  de Eerste Kamer heeft zich het debat geconcentreerd op onder meer veiligheid en meer patiëntenrechten, en het voorkomen van meer [premature] uitgaven. Dit culmineerde in moties, door de Eerste Kamer aangenomen, met een roep om een moratorium. Geen investeringen verder in LSP en te ontwikkelingen extra onderdelen. Minister Klink toen nog, legde die moties echter kwiek uit als “we kunnen gewoon door”, en dat is ook wat er gebeurde. Dat de Eerste Kamer en anderen dat accepteerden had met de politieke omstandigheden van dat moment te maken.